Pippi

- Mamo, a czy Chińczyk może się nazywać Peter? - pyta mnie Krzyś ni z gruszki ni z pietruszki.

- Nie wiem, raczej nie. Chińczycy mają inne imiona. Ale w sumie jak by chciał... ale dlaczego o to pytasz? - dziwię się.

- Mamo, bo Pippi mówi, że może - wyjaśnia mi szybko Maja.

***
- Mamo, a wiesz, że tata Pippi jest taki gruby i duży, że zdmuchnęło go z pokładu i ślad po nim zawinął - oznajmia znowu Krzyś.

- Ślad po nim ZAGINĄŁ - poprawiam syna.

- Nie prawda, ZAWINĄŁ. Tak Pippi mówiła - upiera się Krzyś

***

Tak, Pippi jest ostatnio u nas w domu tematem numer 1. Krzyś ciągle coś opowiada, o coś pyta lub robi coś tak jak Pippi. Raz na jakiś czas chodzi tyłem, bo tak chodzi Pippi. Na wakacjach z Dziadkami podobno położył się spać z nogami na poduszce a głową w nogach łóżka. Na pytanie Babci, dlaczego tak się kładzie odpowiedział, że przecież Pippi tak śpi. Wszystko to przez codzienne wieczorne słuchanie Pippi Pończoszanki czytanej przez Jungowską. Dlatego proszę nie zdziwcie się, jeśli kiedyś gdzieś spotkacie Krzysia podśpiewującego sobie po cichu "I butelka rumu"

Autor:

komentarze(0)

Dodano: 21.09.2012, 7:50.40

Jak dorośniesz to zrozumiesz

Wjeżdżam razem z Mają na rowerze pod górkę. Górka jest wysoka i stroma. Droga co chwila skręca w prawo, potem w lewo... i znowu w prawo i w lewo. I tak sobie dziarsko podjeżdżamy.

- Mamo, a ja jadę tak, żeby było krócej. Zawsze z tej ciaśniejszej strony - tłumaczy mi Maja pełna entuzjazmu i chęci do pedałowania.

- Jak to krócej? - dopytuję, bo jestem ciekawa jej teorii.

- Oj nieważne, kiedyś zrozumiesz.

Autor:

komentarze(0)

Dodano: 10.09.2012, 11:23.00

Skąd się biorą dzieci

- W brzuchu mamy pływają w wodzie robale.

Zapewne chodziło mu o plemniki i jak się domyślam, było to szybkie i pokrętne skojarzenie od krwinek, płytek itp.

Autor:

komentarze(0)

Dodano: 05.09.2012, 8:26.15

Góry

- Mamo, góry! - woła Krzyś stojąc u podnóża Łysicy w Górach Świętokrzyskich. To pierwszy szczyt, na który ma szansę wejść samodzielnie.

- Tak, zgadza się. W końcu są góry - odpowiadam ciesząc się z entuzjazmu syna.

- A skąd się wzięły? - dopytuje.

- No wyrosły - odpowiadam, może mało naukowo, ale boję się kolejnych dociekliwych pytań.

- Może ktoś je podlewał - pada oryginalne wytłumaczenie.

***

- Ja już wiem, jak powstały góry. Maurycy mi powiedział - chwali się Krzyś (gdzieś tak w połowie wejścia)

- Tak? - pytam zdziwiona.

- Takie krwinki się zderzają... - zaczyna mi tłumaczyć.

- Krwinki? O czym ty mówisz Krzysiu. Jakie krwinki? - pytam i próbuję szybko skojarzyć o czym on opowiada.

- No, takie krwinki... - tłumaczy jednocześnie pokazując dłońmi zderzenie, o którym mówi.

- Krzysiu, ja nie rozumiem?

- No takie krwinki, jak pod skórą. A może jakieś płytki? - zastanawia się.

Autor:

komentarze(0)

Dodano: 05.09.2012, 8:26.15

Myślenie perspektywiczne

Kiedy jest się mamą trzeba myśleć perspektywicznie. Kiedy jest się podwójną mamą trzeba na życie patrzeć z dwóch perspektyw - pierwszego i drugiego dziecka. Nawet przy tak prozaicznym zajęciu, jak zamawianie pizzy należy wykazać się nie lada czujnością.

- Tak, to ja jeszcze domówię oliwki - mówię do kelnera spisującego zamówienie.

- Krzysiu, jakie chcesz oliwki, zielone czy czarne? - pytam, bo to nie jest banalny problem.

- Zielone.

- Dobrze, to może poproszę i zielone i czarne, bo zdaje się córka woli czarne.

Wracam do stolika.

- Mamo, a nie będzie papryki, cebuli i ananasa? - pyta Maja.

- Nie będzie - mówię z trumfem. O wszystkim pamiętałam.

- A będą oliwki? - Maja dopytuje dalej.

- Będą (uff).

- A zielone czy czarne?

Znów wygrałam :)

Autor:

komentarze(0)

Dodano: 05.09.2012, 8:26.14

Denerwujący (się) Krzyś

Między Mają i Krzysiem trwa wymiana zdań.

- Krzysiek, nie denerwuj się - Maja stara się uspokoić sytuację.

- Jestem twoim bratem i się denerwuję - tłumaczy jej Krzyś. - Bo jestem denerwującym bratem.

Autor:

komentarze(0)

Dodano: 05.09.2012, 8:26.13